Zorza

Siedziałam z Janną pod drzewem, połykając w całości słodkie poziomki. Byłam zdenerwowana, że nagle wszyscy zaczęli zwracać na mnie uwagę. Traktować jak pisklę jakiegoś ptaszyska, które trzeba trenować i uczyć, jak się lata. Wszystkie przemyślenia mieszały mi się w głowie, po jakimś czasie nie widziałam już obrazów, tylko wymieszaną nicość jaśniejącą wieloma kolorami tęczy. Chyba zaczynało rzucać mi się na mózg.
Wieczorem wszyscy gdzieś wyszli, zostałam w obozie sama z jakimś wojownikiem, którego imienia nie potrafiłam zapamiętać. Ognisko przygasało leciutko, więc co jakiś czas dorzucałam malutkie drewienka i patrzyłam jak buchają jaśniejącym płomieniem. Nie wiedziałam, czemu wszyscy nagle opuścili obozowisko, ale to musiało mieć jakieś znaczenie dla naszego pobytu tutaj. Korzystając z okazji, spróbowałam przepytać towarzysza.
- Hej, kolego! - zawołałam go, ale on nawet nie drgnął. Siedział na pieńku pozostałym po ściętym drzewie z jedną nogą spuszczoną w dół, drugą ułożoną jak do siadu "po turecku" i nasłuchiwał.
Spojrzałam w rozgwieżdżone niebo, na którym nie widać było śladu ani jednej malutkiej chmurki. Wtedy firmament spowiły strzępy jakby zorzy polarnej. Patrzyłam na to niby w transie, bo nie mogłam uwierzyć. Wtedy dało się usłyszeć głosy. Były niesamowite, niczym z chórów i raz po raz szeptały, to znowu śpiewały, ale nie potrafiłam rozpoznać, o czym mówią. W pewnym momencie ujrzałam, jak mój towarzysz złapał za rękojeść swojej broni. Coś się miało wydarzyć.
- Schowaj się. - szepnął do mnie młodzieniec.
- Ciekawe czemu? Zachowujecie się jak dorośli, którzy...
Wtedy coś ostrego z metalicznym brzękiem wbiło się ostrzem tuż obok mojej szyi.
- Schowaj się, mówię.
Wyciągając ręcznie zdobiony sztylet z drewnianego stelaża namiotu, podrzuciłam go pod nogi mężczyzny i tyłem wpełzłam do namiotu. Nie obyło się bez podglądania. Moja ciekawość nigdy jeszcze nie została dostatecznie zaspokojona, dlatego przyglądałam się przedziwnemu zjawisku przez szparę w materiale.
Towarzysz spojrzał w moją stronę z niezadowoleniem, ale nic już nie mówił, mimo że wiedział o moim teraźniejszym zajęciu. Chwilę później  dziwna, snująca się mgła rozpełzła się między namiotami. Widoczność była słaba, jedynie zorze na niebie rzucały jaskrawe poświaty na drzewa i trawę. Wszystko wyglądało na senne i spokojne, ale wiedziałam że tak naprawdę nadchodzi niebezpieczeństwo. W takiej sytuacji nie byłam w stanie siedzieć na miejscu, wyszłam z namiotu i na klęczkach popełzałam w stronę wojownika.
Wtedy ujrzałam coś, czego nie powinnam była widzieć nigdy w życiu...
Siedzący na pieńku znajomy  lustrował wzrokiem "moją" stronę obozowiska. Nie zauważył mnie, a ja wtedy dostrzegłam mglistą postać stojącą za nim. Postać miała na głowie kaptur nałożony tak, że mrok zakrywał jej twarz. Długi, czarny płaszcz rozlewał się wkoło niej, falując i wprawiając ziemię w lekkie drgania. Wtedy trupie dłonie zsunęły kaptur i widziałam... Twarz bez mięśni ani skóry. Czaszkę. Kościotrup uniósł ręce w górę, a wojownik nie dotknięty nawet osunął się na kolana i przewrócił. W tym samym momencie wstałam i nie przykrywała mnie już warstwa gęstej mgły.
Następne wydarzenia potoczyły się bardzo szybko. Usłyszałam ostatni szept, "Lux, nie", który wydobył się z ust wojownika. Puste oczodoły raczej na mnie nie popatrzyły, ale w tamtym momencie poczułam ciarki na ciele, a siły zaczęły mnie opuszczać. Wtedy, gdy kościotrup stał metr ode mnie, coś z dużą prędkością przecięło powietrze tuż przede mną. Wszystko na chwilę jakby zamarzło, a dziwny przybysz rozpłynął się w powietrzu. Zdążyłam tylko zobaczyć, jak śmiejąca się złowieszczo postać znów nakłada kaptur.
James zatrzymał konia z galopu kilka kroków za mną i błyskawicznie podbiegł do leżącego. Mgła zaczęła się rozrzedzać, widziałam już drzewa na skraju polany.
- Odezwij sie chociaż!
Echo niosło się po lesie. Byłam wciąż przerażona.
- Jak mogłaś? - James już nie miał sił, by na mnie krzyczeć. - Wszystko widziałaś, mogłaś walczyć!
Usłyszałam tętent i po chwili z siwego konia zeskoczyła moja przyjaciółka, od razu zbierając grupę przy nieruchomym towarzyszu. Tylko ja stałam poza jej obrębem, przyciśnięta do drzewa ostrym spojrzeniem Jamesa, znajdującego się metr ode mnie. Otumanienie minęło, a wtedy zachłysnęłam się własnymi łzami i rykiem próbowałam wyrzucić z siebie całe to zło zalegające w sercu... Bolało mnie serce, miałam wrażenie, że chociaż próbuję oddychać moje żebra i mostek zapadają się do wewnątrz. Bałam się wziąć zbyt wiele powietrza na raz, bowiem wrażenie, że płuca mogłyby mi pęknąć było nader realistyczne. W gardle rosła mi wielka gula poczucia winy i strachu. James go nie zabił. On wróci. A ja najprawdopodobniej przed chwilą zabiłam niewinnego człowieka.