Przejaśnienia

Przez kilka następnych godzin snułam się po obozie. Poznałam już chyba wszystkich, ale niektórych imion wciąż nie mogłam zapamiętać. Jedno pytanie wciąż nie dawało mi spokoju: co ja tu robię i gdzie jestem? Wszyscy znajomi pewnie bardzo się o mnie martwili a ja nie miałam praktycznie szans na znalezienie drogi do domu. Nawet nie próbowałam już zrozumieć dziwnego zachowania obozowiczów. Mężczyźni co chwilę dokądś wychodzili: "na zwiady", "na polowanie", po czym przynosili dziwne trofea w postaci wiszącego pasztetu ( zająca ), tudzież hełmu albo żelaznej broni. Przerażało mnie to trochę, bo wciąż nie dostrzegłam w ich zachowaniu ani odrobiny ironii. Wszystko było takie naturalne, tak perfekcyjne.
Kobiet naliczyłam tutaj całe cztery, łącznie ze mną. Zauważyłam, że poza Fioną, tą czerwonowłosą dyktatorką, żadna z nich nie wychodzi z obozu. Poza nami dwoma i Janną była jeszcze Sona, która prawie w ogóle się nie odzywała. A może w ogóle?
Korzystając z okazji podeszłam do Janny gotującej obiadokolację. Duży kocioł mosiężny należało powiesić nad ogniskiem i można było gotować zupy. Bałam się spytać, co tym razem przygotowuje moja nowa znajoma.
- Znaleźć ci jakieś zajęcie? - spytała, jeszcze zanim mnie ujrzała czy usłyszała. Normalni ludzie tak nie robią! Chyba, że Janna skrywa jakieś magiczne sztuczki. To bym była w stanie zrozumieć. - Widzę, że się nudzisz.
- To nie do końca prawda. - zaczęłam. - Chciałam porozmawiać.
Kobieta popatrzyła na mnie spod długich rzęs, a ja zrozumiałam, że odpowie na większość pytań. Pewnie tych ogólnych, bo prawie się nie znamy a o życie prywatne ciężko spytać nowych znajomych.
- Czy nie dałoby się jakoś dojść stąd do miasta...?
Janna zrobiła wielkie oczy, po czym wybuchnęła śmiechem. Był tak piękny, niemal perlisty a mnie najzwyczajniej irytował. To niewłaściwy moment na śmiech.
- Nikomu z nas nie udało się stąd wynieść. - zaczęła mieszać gorącą zupę. - Widocznie jest powód, dlaczego znaleźliśmy się w Sheridan.
- Sheridan? Co to takiego?
Cały czas powstrzymywała się, żeby nie parsknąć śmiechem. Bardzo śmieszne. Zgubiłam się a ona mi bajki opowiada!
- Jesteśmy teraz obok jednego z mniejszych Noksyjskich miast o nazwie Sheridan. Jest silnie ufortyfikowane i taka mała grupka partyzantów jak my musi bardzo uważać. Myślałaś, że się bawimy w średniowiecze? - znowu ryknęła śmiechem. Wyraźnie się ze mnie nabijała. W tamtym momencie miałam ochotę ją wrzucić do tego garnka!
- Nie przejmuj się nią. - zza moich pleców usłyszałam głos Razyra. Już potrafiłam go rozpoznać spośród innych. - Janna nie jest do końca zdrowa psychicznie.
Zachichotał, a ja mu zawtórowałam. Towarzyszka udała obrażoną i wzięła od niego poziomki, które przyniósł. Od zawsze lubiłam poziomki.
- Jesteśmy na terenie nieprzyjacielskiego państwa. - zaczął wyjaśniać. - Nie wiem, jakie mamy zadanie, ale skoro tu jesteśmy to coś musi znaczyć. Wiesz, dlaczego trafiłaś do nas, Lux?
Zaprzeczyłam. Mój pobyt tutaj był dla mnie ogromną zagadką, ale o dziwo nie było mi trudno w to wszystko uwierzyć. Miałam tylko nadzieję, że nie wkręcają mnie w jakiś bardzo inteligentny dowcip...
- Najprawdopodobniej masz jakieś niezwykłe zdolności, jesteś w czymś odmienna od innych.
Zastanowiłam się. Nic mi o tym nie było wiadomo.
- Jestem w stanie to pojąć. Czy wiecie, jak się tu dostaliście? Bo mam rozumieć, że podobnie jak ja jesteście normalnymi ludźmi, z normalnej Planety Ziemi i XXI wieku, a nie jakimiś psycholami z Noxus, którzy chcą zniszczyć świat tudzież przejąć nad nim władzę? - trochę się rozkręciłam. Teraz już zwyczajnie z nich drwiłam.
- Tak. Wszyscy jesteśmy z Polski, mamy zwykłe imiona i rodziny. - odparł niewzruszony.
- Nie wolno nam używać zwykłych imion. Wkrótce się o tym przekonasz - wtrąciła Janna.
Teraz to zrozumiałam. Byli tu z konieczności, z konieczności polowali na zające i ubierali się w dziwną odzież. Zaczęłam im współczuć, nawet nie myśląc o sobie. To musiało być przykre...
Wtedy wyłapałam spojrzenie Janny utkwione w Razyrze. Była trochę zarumieniona i zakłopotana. Przestałam zajmować się moim beznadziejnym położeniem. Wygląda na to, że trzeba będzie pobawić się w swatkę!